Slí an Antlantaich Fhiáin (The Wild Atlantic Way)

Beste vrienden,

Vandaag rijden we een stuk over de Wild Atlantic Way. Die loopt langs de west- en noord kust van Ierland met overal uitzicht op de Atlantische oceaan. 

De route is aangegeven door boordjes met een blits logo, maar daar houdt de pretentie wel op. De Wild Atlantic Way is een aaneenschakeling van bochtige binnenweggetjes en onverwachte afslagen, en waar je regelmatig de berm in moet om tegenliggers te laten passeren. Maar touringcars hebben hier niets te zoeken, en de geboden vergezichten laten je elke vorm van ongemak vergeten. 

We rijden langs het vissersplaatsje Killybegs waar de haven vol ligt met serieuze trawlers. Deze kunnen samen voldoende kabeljauw uit zee vissen om alle Ieren (plus bezoekers) van fish ‘n’ chips te voorzien. Het ruikt in de haven naar zee en vis, verse vis, verse kabeljauw.

Typisch Iers zijn de klokkentorens die naar boven licht taps toelopen, en los van de kerkjes staan. De Ieren zijn allemaal nogal katholiek, maar er is ook een Church or Ireland die gelieerd is aan de Church of England.

Langs de hele kust zien we op gezette plaatsen kleine wachttorentjes staan. Die zijn hier in de Napoleontische tijd geplaatst door de Engelsen om Franse schepen op tijd te kunnen onderscheppen. De wachtposten konden ook onderling berichten overseinen. Hier in de buurt werd een Frans fregat veroverd, omgedoopt tot HMS Donegal en toegevoegd aan de Royal Navy.

De stijle rotsen van Slieve Liag zijn erg beroemd en liggen lekker te bakken in de herfstzon. Na het parkeren van de auto is het nog dik twee kilometer wandelen, maar dat is met dit weertje geen straf. Dit is een belangrijke Ierse trekpleister, maar op het parkeerterrein passen maar honderd auto’s. Het is een heerlijke wandeling naar de cliffs, en we komen vele schapen tegen die onverstoorbaar aan het toch al korte gras knabbelen.

Ierland is sinds de steentijd bewoond. Ergens, net bij een bochtje zien we een bordje Malinmore Court Tombe 3000 BC. En waarachtig, nadat we langs bloeiende fuchsiabomen door een schapenveldje zijn gelopen, zien we een soort hunnebedachtig bouwsel liggen. We zouden vandaag best eens de eerste bezoekers kunnen zijn.

Op veel plaatsen langs de route liggen onverwacht mooie zandstranden in geklemd tussen de steile rotsen. Het is allemaal wonderbaarlijk. 

Aan het eind van de dag gaan we de verschillende Ierse brouwerijen aan een vergelijkingstest onderwerpen.