Kylemore Abbey & Victorian Walled Garden

Beste vrienden,

Het is vanmorgen miezerig zondagochtendweer. Het enige positieve eraan is dat het niet regent. Maar na een overvloedig Irish breakfast kunnen we er wel tegen. Het verschil tussen een Irish en een English breakfast is mij niet geheel duidelijk: de toast, gebakken eieren, bacon, worstjes, gebakken tomaat en bloedworst zijn krek eender; de Engelsen evenwel willen de black pudding (bloedworst) nog wel eens door mushroom (champignon) vervangen. In ieder geval kunnen we de lunch uitstellen tot na drieën.

De tocht van vandaag gaat naar Kylemore Abbey. We rijden over hobbelige wegen door rotsig en ruig terrein met hier en daar een meertje. Tegen de tijd dat we bij de abbey arriveren worden de meertjes groter: we rijden langs Pollacapall lough en tenslotte Kylemore lough. Niet geheel toevallig is het Schotse woord voor meer ‘Loch’, want daar spreken ze ook Gaelic.

Het klooster ziet er vanuit de verte uit als een Victoriaans kasteel, en dat is precies wat het is. Mitchell Henry was afkomstig uit Engeland, maar van Ierse afomst. Zijn familie was tijdens de ‘Industrial Revolution’ steenrijk geworden in de katoenindustrie. Hij liet Kylemore Castle bouwen omdat zijn vrouw Margereth de omgeving van Kylmore zo mooi vond. En het is ook mooi, zeker nu er in de middag voorzichtig enkele zonnestraaltjes naar beneden druppelen. Later (1920) zijn de Benedictijner zusters er neergestreken en hebben er een klooster van gemaakt.

De grote verrassing is de Victoriaanse ommuurde tuin, die Henry in 1865 liet aanleggen, later werd die verwaarloosd, maar de zusters hebben de tuin weer in volle glorie is hersteld. Er is een gedeelte met bloemen, en een gedeelte met groenteteelt, gescheiden door een bergstroompje met bos. Wat een prachtige tuin!

Naast lough Kylemore staat nog een prachtig klein kerkje, eigenlijk een miniatuur kathedraaltje. Henry liet het bouwen ter gedachtenis aan zijn geliefde vrouw, die vroeg overleed. De pilaren binnen zijn opgebouwd uit de typische steensoorten uit de vier Ierse provincies: groen marmer uit Connemara, rose steen uit Cork (Munster), zwart uit Kilkenny (Leinster) en grijs uit Armagh (Ulster). Het kerkje staat momenteel in de steigers, vandaar een plaatje vanmiddag vers gestolen van internet.

Op onze terugtocht hebben we prachtig uitzicht op het bergachtige Connemara National Park. Dat is voor een volgende keer!

Nou, dat culinaire verwennnen van gisteren was prima gelukt. Voor de kleine eters was er een bruschetta met een gegrilld tomaatje erop, met sla, en het zwaardere werk bestond uit een roerbakschotel met noedels en andere oosterse spulletjes, plus een machtige moot mooie verse zalm. En de tijd dat ze in een pub lauw bier en slechte wijn schonken is voorbij: het is nu allemaal eerste klas. We zaten zo lekker, dat er ook nog een dessert in ging: cheesecake of the day en verse vruchtenmousse. Vandaag doen we een pannetje met mosselen, en de saus dippen we op met een snee grof bruin brood.